• بیشتر بدانید:نانوبادی‌ها درمانی برای افسردگی مقاوم به درمان
• بیشتر بخوانید:محققان از هوش مصنوعی برای توسعه ابزاری برای پیش‌بینی نتایج نانوداروهای سرطان استفاده می‌کنند
• لینک مفید:درمان سرطان با فناوری نانو RNA برای برنامه‌ریزی سلول‌های زنده

داروهای سرطان، درمانی احتمالی برای درد مزمن عصبی

محققان مرکز سرطان MD Anderson دانشگاه تگزاس شواهد جدیدی یافته‌اند که BRAF، پروتئینی که معمولاً در سرطان دخیل است، نقش کلیدی در ایجاد، تقویت و حفظ درد مزمن ناشی از آسیب عصبی دارد.

مهارکننده‌های BRAF حساسیت به درد را در مدل‌های پیش‌بالینی کاهش دادند که نشان‌دهنده پتانسیل درمانی این رویکرد برای درمان درد مزمن عصبی است.

این مطالعه که در Science Signaling منتشر شده است، به رهبری مشترک شائو-روی چن، پزشک متخصص، استاد بیهوشی و پزشکی پیرامون عمل، و هوی-لین پان، پزشک متخصص، دکترا، رئیس بخش بیهوشی و پزشکی پیرامون عمل، انجام شده است.

«یافته‌های ما پروتئین BRAF که باعث سرطان می‌شود را به‌عنوان عامل اصلی سیگنال‌دهی درد پاتولوژیک پس از آسیب عصبی شناسایی می‌کند.

از آنجا که مهارکننده‌های BRAF قبلاً برای درمان سرطان تأیید شده‌اند، این کشف امکان تغییر سریع درمان‌های موجود را برای کاهش سطح سیگنال‌های درد ورودی به نخاع و بهبود کیفیت زندگی بیمار افزایش می‌دهد.»

چگونه آسیب عصبی باعث درد مزمن می‌شود

درد مزمن عصبی یا درد نوروپاتیک می‌تواند ناشی از آسیب، بیماری یا حتی درمان‌های نجات‌بخش سرطان باشد.

این درد می‌تواند شدید و مداوم باشد و به داروهای مسکن معمولی پاسخ ضعیفی می‌دهد و بر کیفیت زندگی بیمار تأثیر منفی می‌گذارد.

کانال‌های پروتئینی در مغز و نخاع، که به‌عنوان گیرنده‌های NMDA شناخته می‌شوند، به سلول‌های عصبی کمک می‌کنند تا با هم ارتباط برقرار کنند.

پس از آسیب عصبی، این گیرنده‌های NMDA می‌توانند بیش‌فعال شوند و سیگنال‌های درد را تقویت کنند.

برای شناسایی مکانیسم‌های بالقوه، محققان نقش BRAF را در فعالیت گیرنده NMDA بررسی کردند.

یافته‌های کلیدی

محققان با استفاده از مدل‌های پیش‌بالینی آسیب عصبی، کشف کردند که BRAF از سلول‌های عصبی حسی محیطی به پایانه‌های آنها در داخل نخاع منتقل می‌شود؛ جایی که سیگنال‌های مولکولی را برای افزایش فعالیت گیرنده NMDA فعال می‌کند.

آنها همچنین همبستگی بین پروتئین‌های سیگنال‌دهنده BRAF و گیرنده‌های NMDA در نمونه‌های نخاع انسان را یافتند.

این نتایج اولیه نشان می‌دهد که هدف قرار دادن BRAF می‌تواند به کاهش فعالیت گیرنده‌های NMDA برای کاهش درد کمک کند.

آیا هدف قرار دادن BRAF درد را کاهش می‌دهد؟

در مدل‌های پیش‌بالینی، مهارکننده BRAF، ومورافنیب، و مهارکننده MEK، سلومتینیب، حساسیت به لمس، فشار و گرما را کاهش دادند، اما در مدل‌های بدون آسیب عصبی، پاسخ‌های طبیعی را تغییر ندادند.

حذف ژن Braf همچنین منجر به حساسیت درد پایدارتر شد. برعکس، فعال کردن BRAF مستقیماً باعث حساسیت به درد در مدل‌هایی شد که آسیب عصبی نداشتند، که نقش کلیدی BRAF را در شروع و حفظ درد نوروپاتیک برجسته می‌کند.

این نتایج برای بیمارانی که آسیب عصبی و درد مزمن دارند، به چه معناست؟

این نتایج پیش‌بالینی هستند و محققان باید دوز مناسب، روش‌های تحویل و عوارض جانبی احتمالی مهارکننده‌های BRAF را قبل از آزمایش‌های بالینی در انسان بیشتر بررسی کنند. محققان همچنین امیدوارند بفهمند که چگونه آسیب عصبی باعث انتقال BRAF از اعصاب به نخاع می‌شود.

با این حال، این نتایج نشان می‌دهد که سیگنالینگ BRAF با فعال شدن گیرنده NMDA در نخاع مرتبط است و مهارکننده‌های BRAF موجود در حال حاضر پتانسیل درمانی برای درمان درد نوروپاتیک را دارند.

 

تاریخ:1405/6/8

مهسا نعمتی